Με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από τον πόλεμο και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, ο Σύλλογος Προσωπικού ΕΥΔΑΠ στις 20 και 21 Απρίλη μετά από πρόσκληση συμμετείχε σε αποστολή στο Βελιγράδι για να διαδηλώσει ενάντια στα εγκλήματα του ΝΑΤΟ. Η αποστολή του σωματείου μας και των συνδικάτων της Αττικής βρέθηκε στα σημεία που έγινε το Νατοϊκό μακελειό.
Παρευρεθήκαμε σε εκδήλωση στο μνημείο των νεκρών εργαζομένων της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης στο Βελιγράδι. Συγκλονιστική ήταν η μαρτυρία του Μίροσλαβ Μέντιτς ενός από τους εργαζόμενους τότε της σερβικής τηλεόρασης ο οποίος στη συγκεκριμένη επίθεση έχασε τον αδερφό του.
«Από αυτό το κτίριο στέλναμε αυτές τις εικόνες σε όλο τον κόσμο για να μάθει την αλήθεια, για να δει τα ΝΑΤΟικά εγκλήματα. Αυτό ήταν που δεν άρεσε στο ΝΑΤΟ, γιατί χαλούσε τη γραμμή του. Έτσι, στις 23 Απριλίου 1999 λίγο μετά τις δύο τη νύχτα βομβάρδισαν το κτίριο. Ήξεραν ότι είχε μέσα εργαζόμενους που δουλεύουν εκείνη τη στιγμή καθώς κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών ήταν γνωστό ότι δουλεύαμε σε δύο 12ώρες βάρδιες, εφτά το πρωί με εφτά το απόγευμα και εφτά το απόγευμα με εφτά το πρωί. Ήξεραν ότι εκείνη την ώρα βρίσκονταν εκεί μέσα 150 με 160 εργαζόμενοι, μαζί και ξένοι ανταποκριτές και δεν κάνει καμιά προειδοποίηση ότι το κτίριο ήταν ανάμεσα στους στόχους για βομβαρδισμό»
.Μιλώντας ειδικά για τον αδερφό του Σίνισα, σημείωσε ότι εκείνο το βράδυ έκανε κανονικά τη βάρδιά του όταν έπεσε βόμβα από το ΝΑΤΟικό αεροσκάφος και σκοτώθηκε μαζί με άλλες 15 συνάδελφους. Ο ίδιος και ένας ακόμα εργαζόμενος είναι οι μόνοι που δεν έχουν μέχρι και σήμερα αναγνωριστεί, δεν έχουν βρεθεί τα πτώματά τους, δεν έχουν μνήμα παρά μόνο ένα κενοτάφιο. «Αυτό το έγκλημα που έκανε το ΝΑΤΟ κατακρίθηκε διεθνώς από δημοσιογραφικές ενώσεις και άλλους φορείς καθώς δεν υπήρχε κανένας λόγος να χτυπηθεί το συγκεκριμένο κτίριο, ενώ έγινε και προσφυγή για να δικαστεί το ΝΑΤΟ για έγκλημα πολέμου χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Κανείς από το ΝΑΤΟ δεν καταδικάστηκε ποτέ, κανείς δεν απολογήθηκε, είναι ένα έγκλημα δίχως τιμωρία», πρόσθεσε συντετριμμένος ο Μ. Μέντιτς.
Τις ευχαριστίες του μετέφερε και ο τότε διευθυντής της σερβικής ραδιοτηλεόρασης, Ίλια Τσέροβιτς, σημειώνοντας ότι ο πόνος του σερβικού λαού δεν καταλαγιάζει καθώς επρόκειτο για θύματα που σκοτώθηκαν χωρίς δικαίωμα στην άμυνα, χωρίς κανένα δικαίωμα στη ζωή.
«Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τη βοήθεια που μας έδωσε ο ελληνικός λαός» ήταν τα συγκινητικά του λόγια, μεταφέροντας κι εκείνος την ευγνωμοσύνη του για τη λαϊκή αλληλεγγύη.
Επόμενος σταθμός ήταν το μνημείο της Μίλισα Ράκιτς. Πρόκειται για ένα τρίχρονο κορίτσι, ένα από τα χιλιάδες θύματα των ΝΑΤΟικών που σκοτώθηκε κατά τους βομβαρδισμούς ενώ βρισκόταν στο σπίτι της. Το μνημείο της στέκει σε ένα από τα πολλά πάρκα της πόλης
Στο βομβαρδισμένο Πεντάγωνο
Τρίτος και τελευταίος σταθμός πριν αποχωρήσει η αποστολή για το Νόβι Σαντ ήταν το βομβαρδισμένο σερβικό Πεντάγωνο, το κτίριο του υπουργείου Άμυνας. Το κτίριο αυτό, στην καρδιά του Βελιγραδίου, παραμένει βομβαρδισμένο και δεν έχει αποκατασταθεί, δεν χρησιμοποιείται από τότε, έχοντας μετατραπεί σε ένα ακόμα μνημείο για να μην ξεχαστεί το στυγερό έγκλημα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και των κυβερνήσεών τους.
Ρεπορτάζ στη σερβική ραδιοτηλεόραση για τη σημαντική πρωτοβουλία των συνδικάτων προβλήθηκε την ίδια μέρα
Στην συνέχεια η αντιπροσωπεία του σωματείου μας διαδήλωσε μαζί με τα συνδικάτα και κρέμασε πανό Στην εμβληματική γέφυρα του Νόβισαντ ένα σημείο-σύμβολο, τόσο της ΝΑΤΟικής θηριωδίας όσο και της ηρωικής αντίστασης του σερβικού λαού απέναντι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση του 1999.
Οι εκατοντάδες εκπρόσωποι των σωματείων ξεδίπλωσαν γιγαντοπανό απλώνοντάς το στη γέφυρα και στέλνοντας το μήνυμα «75 χρόνια το ΝΑΤΟ στοχοποιεί τους λαούς όλου του κόσμου», ότι «Η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί».
Η όλη αποστολή και η βοήθεια υλοποίησης της από το διοικητικό συμβούλιο αποτελεί παρακαταθήκη ότι πέραν των εσωτερικών μας μπορούμε να περνάμε και μηνύματα αλληλεγγύης έξω από τον μικρόκοσμο μας και οφείλουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε και στο μέλλον.